Ruh, yaşadıklarının bir tesadüf olmadığını bilir.
Unutan insan ise tesadüf sanır.
Peki, gerçekten her şey tesadüf olabilir mi?
Rabbim bizi yaratıp başıboş mu bıraktı?
Ant olsun ki bırakmaz.
Rabbin seni terk etmedi, sana darılmadı da. (Duhâ Suresi 93:3)
Yaradan Rabbinin yarattığı güzelliklerin, evrende matematiksel bir düzen içinde var olduğunu hiç düşünmedin mi?
Kritik dereceler, sayılar, semboller ve gökyüzündeki hareketler…
Evren öylesine kusursuz bir düzen içindedir ki, aklınla yaptığın hesaplamaların sonunda bazen mucizelere tanık olursun.
Matematiksel düzen seni şaşırtır.
Çünkü Rabbim, insanoğluyla yalnızca sözlerle değil, semboller diliyle de konuşur.
Evrensel düzende pek çok dil vardır.
Fakat matematik ve semboller, sınırları aşan ortak dillerdendir.
Biz, varlığımızı sonsuz zannettiğimiz bu dünyanın bir gün yok olacağını düşünürüz.
Ne büyük bir çelişki…
Yaşayan her varlığın bir ömrü vardır.
Ama Rabbim ezelî ve ebedîdir.
O’nun zatından başka her şey yok olacaktır. Hüküm yalnızca O’nundur ve siz ancak O’na döndürüleceksiniz. (Kasas 28:88)
Hepimiz bir gün, geldiğimiz gibi bu dünyadan gideceğiz.
Geldiğimiz yeri unuttuğumuz gibi, gideceğimiz yeri de tam olarak hatırlamıyoruz.
Belki de asıl mesele şudur:
Ruhumuz ve taşıdığımız enerji bizi nereye götürüyorsa, oraya doğru bir yolculuktayız.
O hâlde neden bu telaş?
Neyin kavgası?
Neyin hırsı?
Mal da yalan, mülk de…
Gerçek olan, Rabbini hatırlamaktır.
Rabbine dönmeye hazırlan.
Çünkü insan unutur…
Ama ruh, geldiği yeri hatırlamayı bekler.
