Ruhsal yolculugumuzda,kendimizi görmek için kan bağımız olan çocuklar en güzel aynalardır.
Bu yüzden çocuklarımızı iyi okumalıyız.
Bir çocuğun hayatına dokunmak, sadece onun fiziksel ihtiyaçlarını karşılamak veya “midesini doyurmak” değildir. Çocuklar, bu dünyaya bilinçaltı kayıtlarımızı çözmek, ruhsal yolculuğumuzda bize rehberlik etmek ve kendi içimizdeki şifalanmamış çocukla bizi yüzleştirmek için gelirler.”Gözlerine bakın, nasıl da aynısınız…”
Bilinçaltı seviyesinde çocuklarımız, bizim bastırdığımız duyguların, ifade edemediğimiz korkuların ve şifalanmayı bekleyen blokajlarımızın en berrak yansımasıdır. Bir çocuk sevilmediğini, görülmediğini veya kabul görmediğini hissettiğinde yönünü kaybeder; çünkü ebeveyninin bilinçaltındaki reddedilme kalıplarını rezone eder. Ona şefkatle sarıldığınızda, aslında kendi bilinçaltınızdaki “içsel çocuğa” da sarılır ve o köklü kaygıları şifalandırırsınız.
Şifa önce kendimize vereceğimiz sevgi ,şefkat ve dokunmayla başlar.
